Het Gilde van ZHTC

Ingenieursbureau Westenberg

Regel Partners

BAM Utiliteitsbouw

Ingenieursbureau Westenberg Regel Partners BAM Utiliteitsbouw

De ondergang en wederopstanding van het laatste stukje bar

Voor de vele oudere leden van het ZHTC was het een welkom uitzicht als de Soos aan de Grasdorpstraat betreden werd. Zij was een baken in de muffe omgeving van de Soos. Elke keer dat je naar de Soos toe ging wist je dat zij er ook weer zou zijn. Haar contouren waren een lust voor het oog. Ze was mooi, adembenemend en ze leek zo fragiel. De echte die hards die haar beter kenden wisten wel beter. Ondanks haar mooi en elegante uitstraling kon ze ook keihard zijn.

Altijd stond ze voor de ZHTC-ers klaar en altijd had ze wel wat ruimte om je biertje op te zetten, je shagie kwijt te raken of je hoofd op te laten zakken. In de loop der tijd hebben honderden ZHTC’s zich aan haar borst gedrukt en hebben duizenden handen haar prachtige gestalte aangeraakt. Nachtenlang heeft ze de verhalen aangehoord in nuchtere toestand of in een volledig delirium verkerende ZHTC’s. Mooie verhalen, verdrietige verhalen, liefdesverdriet. Alles hoorde ze aan zonder ook maar een woord te zeggen, ze gaf nooit bevestiging of ontkenning, ze gaf je nooit gelijk en sprak je nooit tegen, maar ze was er gewoon voor je.

Zoals aan alle mooie dingen kwam aan ook aan de Soos in de Grasdorp straat een einde. Van hogerhand werd besloten dat het voor de HTS’ers beter was om te integreren in een leerfabriek die Windesheim heette en gelegerd was op de Campus.

De oude Soos werd gesloten en alle inboedel werd opgeslagen in containers waaronder ook zij, ons aller maîtresse.
Jaren heeft het geduurd eer zij het licht weer zag, haar vrienden stonden haar op te wachten met open armen en zij dacht dat oude tijden weer voortgezet zouden worden, maar niets is minder waar. In het nieuwe pand was geen plaats meer voor haar. Op brute wijze werd besloten dat haar geen entree meer werd verschaft in de Soos aan de Thomas a Kempis straat.

Vlak voordat ze voorgoed zou verdwijnen kwam haar lot ten ore van een stel vrienden die net verhuisd waren naar de Palestrinalaan. Tot midden in de nacht werd er gewerkt aan de zogeheten doorzak constructie. Beter bekend als de DAF-constructie. Een adoptieplan werd opgesteld en aan haar voorgelegd. Ze ging er direct mee akkoord en werd overgebracht naar de Palestrinalaan 23. Ze kreeg het mooiste plaatsje van de woonkamer. Daar werd ze gepoetst, gelakt en een week later stond ze weer in volle glorie te blaken.

Uiteraard moest ze ingewijd worden en dat werd gedaan op 27 december 1997 met een een groots feest. Anderhalf jaar naar laatste openbare optreden had ze al haar vrienden weer om haar heer. Iedereen moest haar weer even aanraken en ze onderging deze vertroetelingen met weemoed

Vier dagen laten was de grand finale. Het inmiddels bekende Nieuwjaars feest dat een initiatief is van San en Bel werd bij gebrek aan Soos gehouden op de Palestrinalaan. Voor haar was dit met moment van wederopstanding. De muziek, de muffe rokerige lucht en het bier. Alles was er weer. Haar vrienden die weer tegen haar aan kwamen hangen op zoek naar een stukje steun en erkenning. Sinds dat feest kun je elke dag weer een kleine glimlach op haar gelaat zien als je de kamer binnen komt. Ze is er weer en ze zal nu blijven totdat haar beschermelingen zich naar de eeuwige jachtvelden begeven. Tot die tijd zal ze een rustig maar gerespecteerd bestaan leiden.

Uiteraard zijn alle ZHTC’ers die nachten met haar door gebracht hebben van harte uitgenodigd om nog een keer een biertje met haar te komen drinken.

Namens de bewoners van Punnik Plaza,

Rendert de Vos


Embed This

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *