Het Gilde van ZHTC

Ingenieursbureau Westenberg

Regel Partners

BAM Utiliteitsbouw

Ingenieursbureau Westenberg Regel Partners BAM Utiliteitsbouw

Een week vol brakheid

Is het een Introweek, een Bierweek, of misschien wel de Eindweek zul je denken. Van 1980, 1996 of 1994? Daar moest ik ook over denken. De titel was makkelijk, nu nog zoveel onzin spuien dat het een verhaal lijkt. Maar dan moest ik beginnen met: ‘Er was eens…’. Ja, en dan moest volgen:’…een lief klein groentje dat op een introweek kwam’ of,’…een alcoholist die zich verplichte naar een bierweek kwam’. In beide kan ik mij nog steeds niet vinden, want die week vol brakheid begon pas na mijn introweek en duurde wat langer dan een week. Ook wat langer dan de bedoeling was, maar hield ook weer te vroeg op.

Dit is het verhaal  van een feut uit 1994 die besloten had zich in het studentenleven te mengen. Een kort overzicht van zijn Introweek: Op maandagavond werden we, na afgebekt te zijn, kennis te hebben gemaakt met de soos en het Z.H.T.C. -lied te hebben geleerd, gedropt in de buurt van Heerde. Na een gezellige nacht in Heerde en de politie wat afleiding te hebben gegeven kwamen we ‘s ochtends met de bus op het station in Zwolle aan. Nadat we de stationsrestauratie van saucijzenbroodjes te hebben ontdaan kwamen we weer terug op school. Op school was er inmiddels ontbijt en daarna mochten we aan een voettocht beginnen die via de binnenstad naar de wythmenerplas leidde. Daar aangekomen werden we vermoeid door actieve dingen te doen. Na een lange terugweg en een avondmaaltijd was het tijd voor jawel: BIER!

Een groots festijn waarvan de volgende ochtend de resultaten tijden het ontbijt weer te zien waren. Op woensdag was de gebruikelijke punaiseactie en ‘s avonds waren er SPH-vrouwen. Op donderdag was er de HBO-introdag. Dit hield in: profileren als Z.H.T.C., de band overstemmen met het zingen van het Z.H.T.C.-lied en alle grolsch uit de buurt opkopen. De rest was wazig maar ‘s avonds waren de SPH-vrouwen er weer. Vrijdags ben ik maar op zoek gegaan naar mijn stem die ik toen kwijt was en ‘s avonds moest ik weer werken.

Na deze geweldige week werd ik eindelijk brak, Z.H.T.C.-brak wel te verstaan. Na enkele weken was mijn rooster geschikt om tijdens de donderdagmiddagsoos te barkeepen. Hier begon de brakheid pas echt goed. In mijn introweek had ik gezien hoe goed een barkeeper kan wezen, vooral drinkend, en dit bevorderde de brakheid behoorlijk. Het jaar daarna begon de brakheid dan ook te bloeien. Op woensdag en donderdag draaide ik de middagsoos.

Af en toe op woensdagavond deed ik een feestje in de soos en soms op donderdag  in het hijgende hert probeerden we deze te laten struikelen. Het record dervingpercentage is mij niet gelukt. Mijn school dat jaar ook weer niet. Maar toen kwam de bierweek. Hiervan weet ik nog dat er de mooiste shirtjes te koop waren en dat het binnen donker was. Wat mij ook bijstaat is dat 101½ uur in de soos sneller voorbijgaan dan je denkt maar dat je je  wel moet afvragen of het nu ochtend, middag of nacht is. Soms is het ook wel eens avond maar dat merk je wel als er ineens veel mensen binnenkomen. Het meemaken van de soos op deze manier is een van mijn mooiste herinneringen. Het donker, de barren, de hoeveelheid bier, de lichten, de gezelligheid en de vreemdste dingen. Dit alles in onze toko.

Een paar manden later kwam echter het einde: Het Eindfeest. Dit vier dagen lang durende spektakel was als een Bierweek met alleen grolsch. Dit werd dan ook weer gezelligheid op z’n Z.H.T.C.’s. Emoties werden met elkaar gedeeld en ook de gezelligheid. Maar de soos in de kelder was afgelopen.

Terug naar de realiteit van deze dag. Na 45 jaar Z.H.T.C. en 4 panden te hebben versleten is er nu een nieuwe, helemaal van ons alleen. Dat ook deze een succes wordt is inmiddels al besloten maar het kan altijd beter. Daar probeert menigeen aan mee te werken en ook ik als vice-voorzitter van de sooscommissie. We zitten er nog maar net en er moet nog veel gebeuren. Al is het allen maar meedrinken, ook dat helpt. Geef de soos zijn karakter en elke feut, donateur, lid of erelid voelt zich er thuis. Dat omdat we Z.H.T.C.-ers zijn. En Z.H.T.C.-ers onder mekaar zijn een grote familie, onverslaanbaar aan de top. Z.H.T.C. is nummer 1.

De Chris wenst iedereen een gelukkig lustrum en veel gezelligheid in ons nieuwe pand.

Christiaan Boxhoorn, instroom 1994.

christiaanboxhoorn


Embed This

1 reactie

  1. Die 101,5 uur in de soos, weet ik nog goed… het was voor bezoekers ook een opgave, die lucht! Al met al een mooie feestje, met de Zingende Fresia’s 🙂

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *